എന്താണ് ഭരണഘടന?

ഒരു ഭരണഘടന എന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനപരവും പരമോന്നതവുമായ നിയമമാണ്, അത് ഭരണത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെ നിർവചിക്കുകയും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കിടയിൽ അധികാരങ്ങൾ വിഭജിക്കുകയും പൗരന്മാരുടെ അവകാശങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും ഉറപ്പുനൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്ന നിയമപരവും ധാർമ്മികവുമായ അടിത്തറയാണ് ഇത് നൽകുന്നത്, എല്ലാ നിയമങ്ങളും സർക്കാർ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചട്ടക്കൂടായി ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു ഭരണഘടന മൂന്ന് പ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു: ആരാണ് ഭരിക്കുന്നത്? അധികാരം എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു? അധികാരത്തിന് എന്ത് പരിധികളാണ് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്?

പരമോന്നത നിയമം

ഭരണഘടനയെ പലപ്പോഴും രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത നിയമം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്, കാരണം മറ്റെല്ലാ നിയമങ്ങളും അതിൽ നിന്നാണ് സാധുത നേടുന്നത്. ഭരണഘടനയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്ത ഏതൊരു നിയമവും അസാധുവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഭരണഘടനാവാദത്തെ നിയമവാഴ്ചയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച എ. വി. ഡൈസി ഈ ആശയം ശക്തമായി ആവിഷ്കരിച്ചു. ഡൈസി വ്യകതമാക്കി:

“രാജ്യത്തെ കോടതികൾക്ക് മുമ്പാകെ നിയമപരമായ രീതിയിൽ സ്ഥാപിതമായിട്ടുള്ള പ്രത്യേക നിയമലംഘനം ഇല്ലാതെ ഒരു മനുഷ്യനും ശിക്ഷിക്കപ്പെടില്ല.”

നിയമപരമായ സമത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നതിലും ഏകപക്ഷീയമായ അധികാരം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതിലും ഭരണഘടനയുടെ പങ്ക് പ്രധാനമാണ്.

ഭരണഘടന ഗവൺമെൻ്റിൻ്റെ ഒരു ചട്ടക്കൂട് നിർവചിക്കുന്നു

നിയമനിർമ്മാണ സഭ, എക്സിക്യൂട്ടീവ്, ജുഡീഷ്യറി എന്നിവയുടെ അധികാരങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും നിർവചിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭരണഘടന രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഘടന സ്ഥാപിക്കുന്നു. അധികാര വിഭജന സിദ്ധാന്തത്തിലൂടെ ഈ ഘടനാപരമായ ക്രമീകരണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മോണ്ടെസ്ക്യൂ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. ദി സ്പിരിറ്റ് ഓഫ് ദി ലോസിൽ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നു,

 "നിയമനിർമ്മാണ സഭ, എക്സിക്യൂട്ടീവ് അധികാരങ്ങൾ ഒരേ വ്യക്തിയിലോ ഒരേ മജിസ്ട്രേറ്റ്മാരുടെ സംഘത്തിലോ ഏകീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടാകില്ല."

ഈ ആശയം അമേരികയുടെയും ഇന്ത്യയുടെയും ഭരണഘടനകളെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു, ഇത് ലെജിസ്ലേച്ചർ, എക്സിക്ടൂട്ടിവ്, ജ്യുഡീഷ്യറി എന്നീ നിലകളിൽ അധികാര വിഭജനം ഇന്ത്യയിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിന് കാരണമായി.

ജനഹിതത്തിൻ്റെ പ്രകടനം

പല പണ്ഡിതന്മാരും ഭരണഘടനയെ ജനകീയ പരമാധികാരത്തിൻ്റെ പ്രകടനമായി കാണുന്നു. രാഷ്ട്രീയ അധികാരം ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടായ ഇച്ഛാശക്തിയിൽ വേരൂന്നിയതായിരിക്കണമെന്ന് ജീൻ-ജാക്വസ് റൂസോ വാദിച്ചു. ദി സോഷ്യൽ കോൺട്രാക്റ്റിൽ അദ്ദേഹം വ്യതമാക്കി:

"പരമാധികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല, അതേ കാരണത്താൽ അത് അന്യവൽക്കരിക്കാൻ കഴിയില്ല; അത് അടിസ്ഥാനപരമായി പൊതുവായ ഇച്ഛാശക്തിയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു."

ഈ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു ഭരണഘടന കേവലം ഒരു നിയമപരമായ രേഖയല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ പങ്കിട്ട മൂല്യങ്ങൾ, അഭിലാഷങ്ങൾ, സമ്മതം എന്നിവ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക കരാറാണ്.

ഭരണഘടനയും സ്വാതന്ത്ര്യവും

ഏതൊരു ഭരണഘടനയുടെയും കേന്ദ്ര ലക്ഷ്യം വ്യക്തിഗത അവകാശങ്ങളുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളുടെയും സംരക്ഷണമാണ്.

"ഒരു ഭരണഘടന ഒരു സർക്കാരിന്റെ പ്രവൃത്തിയല്ല, മറിച്ച് ഒരു ഗവൺമെൻ്റ് രൂപീകരിക്കുന്ന ഒരു ജനതയുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്." എന്ന് തോമസ് പെയ്ൻ വിശദീകരിച്ചു.

ഗവൺമെന്റുകൾ ഭരണഘടനയ്ക്ക് കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും മറിച്ചല്ലെന്നും ഈ പ്രസ്താവന അടിവരയിടുന്നു. അവകാശങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിനു മുമ്പേ നിലവിലുണ്ട്, അവയെ അംഗീകരിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനുമാണ് ഭരണഘടന.

അതുപോലെ, അധികാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായിട്ടാണ് ഹരോൾഡ് ജെ. ലാസ്കി ഭരണഘടനയെ വീക്ഷിച്ചത്:

"ഒരു ഭരണഘടനയുടെ പ്രവർത്തനം സർക്കാരിന്റെ സ്ഥാപനങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുക മാത്രമല്ല, അവയുടെ അധികാരം പരിമിതപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്."

ചലനാത്മക ഭരണഘടന

ആധുനിക ചിന്തകർ ഭരണഘടനയെ എക്കാലത്തേക്കുമായി രൂപപ്പെടുന്നതല്ല. പകരം, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളോടൊപ്പം പരിണമിക്കുന്ന ഒരു ചലനാത്മക രേഖയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. കാൾ ലോവൻസ്റ്റീൻ ഭരണഘടനയെ ഇങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിച്ചു:

“അത് നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളാൽ നിരന്തരം രൂപപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്.”

ഭരണഘടനാ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ - പ്രത്യേകിച്ചും കോടതികൾ നൽകുന്ന വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ - സമകാലിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി ഭരണഘടനാ തത്വങ്ങളെ പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.

ഭരണഘടനയും ഭരണഘടനാ ധാർമ്മികതയും

ഒരു ഭരണഘടന ഫലപ്രദമാകുന്നത് അത് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകർ അതിനെ ബഹുമാനിക്കുകയും ആന്തരികവൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടുമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് ബി.ആർ. അംബേദ്കർ ഈ മാനം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു:

“ഭരണഘടനാ ധാർമ്മികത ഒരു സ്വാഭാവിക വികാരമല്ല. അത് വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.”

ഒരു ഭരണഘടനയുടെ വിജയം അതിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനുള്ള  സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും പൗരന്മാരുടെയും പ്രതിബദ്ധതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. കേവലം അതിന്റെ അക്ഷരത്തെയല്ല, മറിച്ച് സത്തയെ ആണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്.

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽഒരു ഭരണഘടന ഒരു നിയമസംഹിത എന്നതിനേക്കൾ അത് ഭരണത്തിൻ്റെ ഒരു ചട്ടക്കൂട്, അവകാശങ്ങളുടെ ഉറപ്പ്, ജനകീയ പരമാധികാരത്തിന്റെ ആവിഷ്ക്കാരവുമാണ്. രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിനുള്ള ഒരു ധാർമ്മിക പത്രികയാണ് ഭരണഘടന.

“ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ഭരണ സംവിധാനമാണ് ഭരണഘടന, സർക്കാരിനെ സ്ഥാപിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ഭരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിയമങ്ങളുടെ ഒരു ശേഖരം.” എന്നാണ് കെ. സി. വീയർ ഭരണഘടനയെ നിർവചിച്ചിട്ടുള്ളത്.

അങ്ങനെ, ഭരണഘടന ജനാധിപത്യ ഭരണത്തിന്റെ മൂലക്കല്ലായി നിലകൊള്ളുന്നു, അധികാരം നിയമസാധുതയോടെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയും മനുഷ്യൻ്റെ അന്തസ്സിനോടുള്ള ആദരവോടെയും പ്രയോഗിക്കുന്നുവെന്ന് ഭരണഘടന ഉറപ്പാക്കുന്നു